Storythai

LOVE SICK 24

ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว........จากวันนั้นถึงวันนี้ก็สามเดือนแล้วสินะ........คงถึงเวลาแล้ว..........แม้จะยังตัดใจไม่ได้............แต่เพื่ออนาคตของยูแล้ว.........โทโมะคนนี้จะไม่เกี่ยงเลยแม้แต่น้อย.........แม้จะต้องเจ็บก็ตาม.........

หนาวมั้ยโทโมะ...... ร่างสูงช้อนร่างเล็กที่นั่งตากลมอยู่ริมหน้าต่างให้ขึ้นนั่งตักของตน.......กระชับแรงกอดให้แน่นบรรเทาความหนาวเย็นให้กับกายของคนตัวเล็ก.........ใครจะรู้ความหนาวไม่ได้หายไปจากหัวใจของโทโมฮิสะเลยตั้งแต่วันนั้นเมื่อสามเดือนที่แล้ว........

หนาวมากเลยยู......ยูกอดเราแน่นๆนะ..........เราหนาว โทโมะเขยิบตัวเบียดแนบแน่น........เหมือนพยายามจะหาความอบอุ่นให้กับร่างกายของตน........ทั้งๆที่รู้ว่าจะหาความอบอุ่นเท่าไรก็ไม่หายหนาว

โทโมะ......ขออะไรอย่างนึงได้มั้ยครับ ร่างสูงพลิกตัวร่างเล็กเข้าหาตน.......จ้องดวงตาใสแป๋วในความมืด.......

ขออะไรหรอยู....... เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยพร้อมหลบสายตาหันหลังให้กับชายหนุ่ม......ก็ถ้าจ้องมากๆก็รู้น่ะสิว่าเราตาบวม......ยังไม่อยากให้ยูต้องมาห่วงมารับรู้อะไรที่โทโมฮิสะคนนี้กำลังจะทำ.......

อย่าทิ้งยูไปนะ.......ยูรักโทโมะคนเดียว........อย่าทิ้งยูไปไหนเลยนะ ความกังวลก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ.........กลัวสิ กลัวร่างเล็กคนนี้จะไม่อยู่กับเค้า.......

ความเงียบก่อตัวขึ้น.......จนชายหนุ่มต้องพลิกกายร่างเล็กมาอีกครั้ง............หลับแล้ว......คนเพลียสินะ.........ไม่เป็นไร....ถึงร่างเล็กนี้ไม่ต้องการจะอยู่กับเค้า..........เค้าก็จะฉุดรั้งไว้ด้วยทุกสิ่ง.........

ความเพลียและเหนื่อยอ่อนก็ทำให้ชายหนุ่มหลับตามร่างเล็กไป..................

ภายในห้องกว้าง.........
เสียงสะอื้นน้อยๆแว่วดังอยู่ในห้อง
ราวกับขาดใจ...........
ตอบออกไปไม่ได้............
เพราะคำว่ารักรัก........มันมากมาย
แม้ต้องแลกกับความเจ็บปวด
ยอม.............
คงคิดถูกแล้ว........ที่ไม่ตอบออกไป

...................
........................
คาเมะนี่ก็5เดือนแล้วนะ......ทำไมซนอย่างนี้ล่ะ......เดี๋ยวล้มลงไปจะว่าไง ร่างสูงตักเตือนร่างเล็กที่กระโดดไปมาบนเตียงกว้าง.........

โห่จิน.......วันๆไม่ได้ไปไหนเลยอยู่แต่ในบ้าน........เบื่อๆเข้าใจมั้ยเนี่ย ร่างเล็กหยุดกิจกรรมออกกำลังกายเด้งไปมาบนเตียงหันมาบ่นเล็กๆกับร่างสูง.......

แล้วคาซึยะจะไปเที่ยวไหน.....วันนี้จินว่าง สิ้นเสียงของจิน.......ร่างเล็กตาโตฉายแววประกายปลาบปลื้ม(เวอร์)

จริงหรอจิน.......วันนี้เราจะไปเดทกันหรอ.......ดีจังจะไปที่ไหนดีน้า....... คาเมะนอนตะแคงลงกับเตียงท้าวแขนมองหน้าสามียิ้มๆ.........

เราอยากไปทะเล.......จิน ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั่นดูอ่อนเยาว์น่ารักน่าถนอมเป็นที่สุด.........ใครจะไม่ยอมตกลง.........ก็ยิ้มซะอย่างนั้น

งั้นคาซึยะไปอาบน้ำเดี๋ยวจินไปเตรียมของไปทะเล โอเค๊ เสียงเล็กใสตอบรับเสียงดังก่อนเดินยิ้มแป้นไปทางห้องน้ำ.........

เวลาที่หมุนไปอย่างช้าๆนั่น
มันทำให้เราได้รู้ถึงรสชาติของความรัก
ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บปวดหรือความสุข
มันก็ปนอยู่ในความรัก........

เหมือนขนมหวาน....ทั้งที่รู้
ว่ากินเข้าไปแล้วจะทำให้ปวดฟัน
แต่มันก็ห.

.............
....................

ว้าว........คุณทะเลสวยจัง ทันทีที่ร่างเล็กก้าวลงจากรถคันสวย........เสียงฮัมเพลงเบาๆราวอารมณ์ดี.........ก็แหงล่ะ.........เป็นรอบ3เดือนที่จินพาออกมาเที่ยว........ไม่งั้นนะวันๆคงได้อยู่แค่ในบ้านแล้วก็ไปตลาดหรือคอนวีเนี่ยนแถวบ้านเท่านั้นเอง...........

หลังจากร่างเล็กทักทายกับสายลมและคุณทะเลอย่างน่ารัก.......ก็หันไปมองจินที่ยังง่วนอยู่กับการจัดของโน่นนี่เพื่อบริการความสะดวกสบายให้กับตนเอง........
จิน........ไม่ต้องจัดแล้ว.....เราไปเดินเล่นใกล้ๆทะเลกันนะ.......มันเย็นแล้ว....รีบๆเถอะเดี๋ยวจะมืด เสียงอ้อนน้อยๆของคาเมะทำเอาร่างสูงยิ้มได้นิดๆ.........

ไม่ได้หรอก......เดี๋ยวคาเมะไม่มีที่นั่ง....... สิ้นเสียงร่างสูง ใบหน้าร่างเล็กกลับถูกประดับไว้ด้วยความขุ่นเคืองบวกกับน้อยใจ

จินบ้า........ไหนว่าจะมาเดทไง........เราไม่ได้ต้องการให้จินทำอย่างนี้.......จินบ้าที่สุด ร่างเล็กหันหลังให้กับร่างสูงก่อนจะวิ่งไปตามทางของผืนทราย.........

คาซึยะ......เดี๋ยว!!!~ แรงโอบกอดที่พุ่งทะยานมาจากทางด้านหลังของร่างเล็ก........กอดรัดแน่น........ก่อนทั้งคู่จะล้มลงพร้อมกันโดยจินยังคงโอบกอดเอวบางไม่ปล่อย

~ขอโทษ~ ความเงียบเกิดขึ้นเมื่อตะวันทอแสงสีส้มราวกับจะบอกลาหน้าที่ในวันนี้.........ทั้งคู่นั่งมองจนตะวันลับเปลี่ยนให้จันทร์ได้แทนที่..........

ชอบมั้ย......เมื่อกี้จินขอโทษ.......จินแค่อยากจะดูแลคาซึยะให้ดีที่สุด.......เท่านั้นเอง เสียงกระซิบพร้อมคำขอโทษจากร่างสูงทำเอาคาเมะขนลุกเกรียว.........

เมื่อร่างเล็กไม่เปิดปากออดอ้อนอย่างเคย.......ร่างสูงยิ้มน้อยๆ.......งอนอีกแล้ว.......น่าแกล้งที่สุดเลย.........

จะไม่คุยกับจินแล้วหรอคาซึยะ ร่างสูงเชยคางร่างเล็กขึ้น.........ถึงแม้กระนั้น......คาเมะยังคงเสมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ร่างสูง........

จินไม่รออะไรอีก.......อุ้มคนตัวเล็กไว้ในอก..........ก่อนสาวเท้าเร็วๆไปทางทะเล.......เสียงโวยวายจากคาเมะก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเมื่อร่างสูงก้าวลงทะเลพร้อมกับอุ้มตนเองไว้..........

จิน.......ปล่อยนะ........ ร่างเล็กดิ้นขยุกขยิกไปมา.......เพราะรู้สึกได้ถึงน้ำทะเลที่เปียก........แต่จินก็ยังเดินลงไปเรื่อยๆ..........

ยอมแล้วจิน......พูดแล้วคาเมะพูดแล้ว ร่างสูงหยุดก้าวต่อทันที........ยิมน้อยๆกับผลงานตนเอง.........ก็คาซึยะของเค้าน่ะ........น่ารักซะเหลือเกิน.........

แค่นี้ก็จบเรื่อง.......กว่าจะยอมพูด...... กล่าวจบร่างสูงก้มลงปลุกเร้าใยปากบางด้วยปากตนเอง......ก็จะรุนแรงขึ้น.........เมื่อเป็นคาเมะซะเองที่ส่งลิ้นเค้าไปเกี่ยวกระหวัดในปากร่างสูง

พอ....ก่อน......คาซึยะ ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิด..........ลืมอะไรไปรึป่าวคาซึยะ......นายท้องอยู่นะ........จะมาปลุกอารมณ์ชั้นแบบนี้ก็แย่น่ะสิ

จินตัดสินใจปล่อยร่างเล็กลงอย่างนิ่มๆ........ระดับน้ำตอนนี้ก็ครึ่งอกครึ่งเอวของร่างสูง........ทำเอาร่างเล็กสำลักน้ำไอคอกแคก..........มองค้อนมาที่ร่างสูง.........

ขึ้นกันเถอะ.......เดี๋ยวปลาฉลามมางาบไปหรอก......ไม่กลัวเรอะ คำขู่เหมือนจะได้ผลนิดๆ.......แม้ร่างเล็กยังคงปั้นหน้างอน..........แต่ก็หันซ้ายทีขวาที.......ก.

ปฏิกิริยาของคาเมะทำเอาร่างสูงขำโพล่งออกมา.........ก่อนใช้มือหนาอุ้มร่างเล็กพาดบ่าเดินขึ้นฝั่ง..........

หวานใช่มั้ยล่ะ.........
ความรักน่ะ.........
อร่อยใช่มั้ย.........
ระวังมันไว้ให้ดีล่ะ.....
ความเจ็บปวดกำลังจะเริ่มขึ้น

เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในทะเลนั่น.............ใครจะรู้.......ยังมีสายตาเจ็บปวดและอาฆาต........มองอยู่ไกลๆ...........

~ชั้นจะทำลายนายซะคาเมนาชิ~

.


ฮัลโหลคาเมะหรอ......เราเองนะ......พีจัง...... ร่างเล็กที่พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นและดังเกินไป.........ระหว่างนั้นสายตาโทโมฮิสะก็คอยจ้องมองร่างสูงบนเตียงที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติอย่างระแวง............อย่างเพิ่งตื่นเลยนะยู..........

มีอะไรหรอพีจัง........คิดถึงคาเมะหรอคริๆ เสียงคูสายที่ดูจะรื่นเริงผิดปกติ........ก็ทำให้ร่างเล็กใจชื้นได้........ก่อนจะกล่าวธุระสำคัญที่โทรไปหาเพื่อนรักในเวลาดึกดื่นนี้

เราจะไปจากยู.......คาเมะ........เราจะไปจากยู อึก......อึก น้ำตาถูกกลั้นไว้ไม่อยู่ปล่อยลงมาเป็นสาย........ตาที่บวมอยู่แล้วคงจะบวมขึ้นอีกเป็นแน่..........

ไม่ได้!!!.........โทโมะจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น........ เสียงที่ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว......หันกลับไปมองร่างสูงที่อยู่บนเตียงอีกครั้ง.........ในตาเบิกกว้าง...........ยู............ยูได้ยินแล้ว..............ยูรู้แล้ว

2 b con